29 abril, 2008

Tiempo de amores

“...mejores son tus amores que el vino...” Cantares 1:2


Tiempo de amores, tiempo de amores contigo.

Tiempos de escuchar tu voz y rendirte por completo mi corazón.

Tiempo de amores, de disfrutar de tu presencia, de llenarme del gozo y la fuerza que solo provienen de vos.

Tiempo de amores.

Tu Espíritu y el mío se encuentran y de mi corazón brota la adoración como en un torrente.

Tiempo de amores, postrada a tus pies, tocando apenas el borde de tu manto, ungiéndote con el mejor perfume, el más grato aroma delante de vos.

El incienso de mi oración, la mirra de mi adoración, llegan hasta tu trono y te rodean con un olor fragante que alegra tu corazón.

Jesús.

Tu nombre en mis labios es dulce como la miel. Tu mirada posada sobre mi es como una caricia.

Tiempo de amores. Un incomparable instante en medio de la eternidad. Vos y yo. De rodillas a tus pies, tu mano sobre mi, y la paz.

No hay nada alrededor. Sólo mi voz diciendo que te amo. Sólo tu voz respondiendo con dulzura.

Tiempo de amores, tiempo de paz, tiempo contigo.

De tu mano

“Porque yo Jehová soy tu Dios, quien te sostiene de tu mano derecha, y te dice: No temas, yo te ayudo”. Isaías 41:13

Viví una vida mediocre y chata durante treinta y dos años, de espaldas a vos, ignorante de tu existencia y de tu presencia; buscando mi propio camino y errando la senda una y otra vez. Fracasada, vacía, llena de dolor, destruida, acabada, sin esperanza, sin rumbo, sin deseos ni fuerza para seguir.

Aún así, en medio de la desesperación absoluta y el sin sentido, te acercaste, me buscaste, me amaste y me rescataste; pagaste un precio de sangre por mi vida, me limpiaste, me sanaste, me redimiste, me mostraste mi verdadero valor, mi importancia, mi potencial; me rodeaste, me protegiste, me sostuviste, me cobijaste en tus brazos, me acunaste, me alentaste, me enseñaste, me pusiste de pie, levantaste mi cabeza y me escogiste, me llamaste, me ungiste, me honraste y me encomendaste una misión.

Tu misericordia y tu gracia, y no mis propios méritos, lo hicieron posible. Y aún hoy vos, autor y consumador de mi fe, perfeccionás tu poder en mi debilidad; porque cuándo digo ser débil, vos te hacés fuerte en mi. Cuando digo que no puedo, vos me fortalecés. Cuando digo que no sé, vos me conducís a todo conocimiento y verdad. Cuando digo que no tengo, vos suplís conforme a tus incontables riquezas.

Tu amor no ha cambiado. Voy a ser valiente. Vos estás conmigo.

13 abril, 2008

Rescatada

El día es hoy,

el tiempo es ahora.

Ayer quedó para siempre sepultado

bajo el peso de tu gracia,

entre la bruma de nuestras historias separadas.

Ahora estás conmigo, en mí.

Mañana…

Sólo tú lo sabes.

Mañana es sólo un interrogante

apenas alumbrado por las primeras luces

de este amanecer.

Mira, aún es temprano.

Todavía nada me ha robado el asombro y la alegría.

Ven. No me dejes.

No permitas que me aleje nunca más.

Quisiera que se detuviera el tiempo

y que este instante pudiera ser eterno.